Over een boek en echte slaven.

Mijn vriendin zat geduldig te wachten tot ik uitgepraat was aan de telefoon. “En, komt hij langs”? vroeg ze nieuwsgierig.
“Natuurlijk niet”, antwoordde ik lachend. “Het knulletje is nog maar 28 en denkt dat SM alleen met vernederen en bespuugd worden te maken heeft”. Mijn vriendin keek verbaasd op, “waarom praat je er dan zo lang mee?” vroeg ze. “Omdat ik het razend interessant vind hoe ze denken!” riep ik enthousiast. “Je weet toch dat ik een boek aan het schrijven ben?” Ze knikte dat ze dat wist, “dus het is puur research?” vroeg ze. “Precies” antwoordde ik.

Want heel eerlijk, sinds ik een gewoon telefoonnummer laat zien, wordt ik overspoeld door een nieuwe generatie “slaven” die allemaal zeggen graag langs te willen komen. Dat is niet waar, dat weet ik ook wel, maar dat is geen probleem. Ik doe alsof ik niet doorheb dat ze voor een goedkoop geil gesprek bellen en ik laat ze gezellig praten, terwijl ik ondertussen notuleer. Ze vertellen véél! Ze willen ook heel veel. Ze willen dus vernederd worden en bespuugd en ze willen mij graag horen vertellen wat ik allemaal met ze zou gaan doen, als ze hier zouden zijn. Soms hoor ik ze zelfs stiekem met zichzelf spelen. “Wat triest!” zei mijn vriendin. “Schamen ze zich dan niet?”

Nee, schaamte kennen ze niet echt, zei ik. Sommigen klinken heel beschaafd, geen domme jongens, maar ze zijn duidelijk doodsbenauwd voor het echte werk, dus behelpen ze zich op deze manier. “Een beetje goedkoop, zei mijn vriendin. Dat klopt, zei ik, ik hoef ze geen royalty’s te betalen voor alle informatie die ze mij verstrekken, net zo min als dat ze mij hoeven te betalen of dankbaar moeten zijn voor het gratis gesprek. “Je gebruikt ze dus?”, zei mijn vriendin. “Zoals ze mij ook gebruiken”, zei ik, ik zie er geen kwaad in. De naam die ze opgeven is toch altijd nep, dus ik ben een writer die met een ghost praat, een ghostwriter!

“Het zijn ook geen echte slaven hoor”, zei ik vergoelijkend, “daar gaat mijn boek ook over; dat echte slaven tot het uitstervend ras behoren, net als echte Meesteressen. Er zijn er nog maar een paar van over. De jongetjes die tegenwoordig bellen en langs willen komen denken echt dat ik op hun zit te wachten, want dat zijn ze gewend, zoals ze ook gewend zijn seks te hebben met een meesteres”. “WAT??? SEKS???” riep mijn vriendin, want zij is nog een echte old school Meesteres, waar slaven het niet in hun hoofd zouden halen om zelfs maar haar arm aan te durven raken. De straf zou niet mals zijn! Dat ze tegenwoordig ook allemaal facesitting verlangen, hield ik dus maar wijselijk voor me, ik wilde haar niet nog meer van streek maken.”

Ik heb het zelf altijd over ‘voor’ en ‘na’ de vijftig tinten, want dat boek heeft SM er niet leuker op gemaakt. IEDEREEN ‘doet’ tegenwoordig aan SM en het is lastig nog een echte serieuze slaaf te vinden, die niet op zoek is naar goedkope kinky seks, maar naar een Echte Meesteres. “Die jochies kennen dus echt het verschil niet?” vroeg mijn vriendin verbaasd. “Jammer genoeg niet”, zei ik, “maar mijn boek zou leerzaam kunnen zijn, het is altijd fijn om jezelf te herkennen in een verhaal, toch?”

Mijn vriendin had Haar twijfels.

Wat denken jullie? Is dit satire, of schrijf ik echt dat boek? Bel me gerust om erover te praten.

Meesteres Misty

1 gedachte op “Over een boek en echte slaven.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *