Dichte Mist (Satire!)

Een verhaal van lang geleden toen het koud en mistig was;

Eerst zag ik je niet toen ik de deur open deed, zo mistig was het die dag. Vaag onderscheidde ik plotseling je contouren. Ah! Daar ben je! Wat ben je klein! Oh nee, je zit op je knieën. Ik schrok al. Niet dat ik wat tegen kabouters heb hoor, als je er zeven hebt kan dat reuze handig zijn. Maar ja, ik heet geen Sneeuwwitje hé? Veel te lief dat vrouwtje, en dat is niet waar jij voor komt, lief.

"Blijf!" zeg ik, terwijl ik mijn jas pak. Echt, normaal ben ik niet dol op publieke vernedering en had ik je zo snel als ik kon naar binnen getrokken. De buren! Maar vandaag, met deze mist, kunnen ze aan de overkant niet zien wat hier gaande is, dus grijp ik mijn kans.

Ik doe je een halsband om.
"Nee, je hoeft niet naakt."
"Ja, ik weet dat niemand het kan zien."
"Jeetje oen! Het is twee graden onder nul!"
"Nou oké, trek alles maar uit dan."
"Wat? Toch maar niet?"
"We kunnen langs een dierenwinkel om een jasje te kopen."
"Nee?"
"Ondankbare hond!"

We gaan.

We wanen ons in een Stephen King verhaal. Omgeven door dichte mist steken we een kruispunt over. Geen toeterende auto's. Geen starende blikken. Geen hatelijke opmerkingen. Geen zedenpolitie. Niks.

We Zijn Vrij!

Nou ja, ik. Hij loopt blij naast mij te dartelen met zijn halsband en ketting om, waar ik af en toe een ferme ruk aan geef om hem tot bedaren te brengen. Je hond uitlaten op naaldhakken van vijftien centimeter is geen kattenpis, laat dat duidelijk zijn!
Ik gooi stokjes, hij rent er achteraan en brengt ze netjes terug. Ik bind hem vast aan een boom en leer hem blaffen op commando, opzitten en pootjes geven. Daarna mag hij los. Ik hoor hem als een dolle door de bosjes jakkeren. Alleen wanneer hij aanstalten maakt om te gaan zitten poepen, grijp ik in! Ik heb niks met poep en ben trouwens ook de poepzakjes vergeten.

Er toetert een auto. Ik kijk op en zie aan de overkant een oploopje ontstaan. Er worden foto's gemaakt. Er wordt getelefoneerd. Waarschijnlijk met de politie. De mist is opgetrokken en het beeld is helder; Twee gekken, één met hoge laarzen aan en één met een halsband om.

Hij rent voor zijn leven, mijn slaaf. Mij achter zich aan sleurend. Ach, hij was zo gelukkig daarnet, maar nu staat zijn geluk op het spel! We zijn ontdekt door normale mensen. Hen die wij, onder ons, ook wel 'Zij Die Niets Gewend Zijn' noemen. Zij vinden onze spelletjes maar vreemd en doen daarom soms wrede dingen om ons te laten stoppen daarmee. Mijn slaaf ziet het filmpje op You Tube al voor zich! Misschien is inmiddels zijn baas al ingelicht, en zijn vrouw en worden zijn kinderen morgen gepest op het schoolplein; "Mijn vader is politieagent, jouw vader is een slaaf! Nananaaanana!"

Hij wordt huilend wakker.

Ik maak hem duidelijk dat het allemaal maar fantasie was. Een verhaal, verzonnen door mij, speciaal voor hem. Maar onder het voorlezen ervan was mijn arme slaafje in slaap gevallen en nu dacht hij dat het allemaal echt gebeurd was.
"Kijk", zeg ik, "de mist is er nog steeds. We kunnen naar buiten als je wilt. Niemand die ons ziet...."

Hij wilde niet mee. Begrijpen jullie dat nou?

1 gedachte op “Dichte Mist (Satire!)”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.