Het Genootschap

I

Of er ook recensies over mij te vinden zijn, vroeg laatst iemand. Het zal vast wel. Maar wat jullie niet weten is dat jullie ook besproken worden. Niet in het openbaar natuurlijk, want Meesteressen dienen ten alle tijden discreet te zijn. Als wij teleurgesteld zijn in een slaaf, dan is er voor ons geen site waar we ons beklag over hem kunnen doen, stel je voor! Nee, wij houden deze informatie netjes onder ons, zoals het hoort…
In dit verhaal worden dan ook geen namen genoemd. Mocht je jezelf er misschien toch in menen te herkennen, dan berust dat dus op louter toeval!

HET GENOOTSCHAP

Zo’n één keer in de drie maanden komen we samen, een groep van acht Vrouwen, die hun krachten gebundeld hebben en zaken bespreken waar de meeste slaven van zouden sidderen als ze er weet van zouden hebben. Maar ons genootschap is zeer geheim en de slaafjes hebben geen idee van het bestaan ervan, dus wanen ze zich veilig. Wij Meesteressen zijn, in de meeste gevallen, de meest discrete personen die er bestaan, behalve wanneer wij onder elkaar zijn. Dan ruilen we, lenen we uit en bespreken lengtes en diktes dat het een lieve lust is.

De ontmoetingen zijn erg leuk en interessant, maar soms ook een beetje pijnlijk. Want de slavenwereld is groot, terwijl de wereld der Meesteressen een stuk kleiner is en we er, vaker dan ons lief is, achter komen dat ons favoriete slaafje aan wel tachtig tenen likt, in plaats van tien!

Als we daar achter komen verrassen wij zo’n slaafje vaak met de aanwezigheid van acht Meesteressen in plaats van één en mag hij alle tachtig tenen tegelijk likken. Toch lijken ze nooit écht verheugd om ons allemaal tegelijk te zien. Sommigen proberen zelfs te vluchten. Maar u begrijpt vast, dat wanneer acht Meesteressen samen spannen tegen een slaafje, het slaafje verliest. Had hij ons netwerk maar niet moeten onderschatten!

Meestal beginnen we met de namen te noemen van slaven die ons benaderd hebben. “Slaaf x,” zegt dan een Dame, “Kennen jullie die?” Wanneer we alle zeven instemmend knikken, wordt hij resoluut van haar lijstje geschrapt. “Jij bent de enige van ons die iets met hamer en spijkers doet”, probeer ik het nog voor hem op te nemen. “Dát heeft hij vast nog niet ervaren!” Maar Ze is onverbiddelijk. Jammer.

“En slaaf y?” vraagt de volgende dame. “Een schatje”, zeg ik. “Die kun je gerust uitnodigen.” Verheugd zet Ze een vinkje achter zijn naam, terwijl ik hem doorstreep in mijn boekje. Want we zijn geen kleingeestige vrouwen en we gunnen elkaar het allerbeste. Dat ik weet dat Zij een erg sadistische Meesteres is, en hij een heel erg kleinzerig slaafje, vergeet ik te melden. Heel Dom, ik weet het…

“En slaaf z”, zegt een Dame, “wie is bekend met slaaf z?”
Niemand van ons is bekend met slaaf z, zodat de dame verheugd een vinkje achter zijn naam zet, maar plotseling gaat er bij één van ons een lichtje branden. “Wacht eens even”, zegt Ze, ”Is dat die man met dat IQ van 380?” Opeens weet iedereen over wie het gaat. Dat is de man die zo intelligent is, dat hij helemaal vergeet om slaafs te zijn. “Ik kreeg mijn mailtje terug met een gecorrigeerde taalfout!” zegt een Dame. “Bij mij is hij boos weggelopen omdat ik hem een stomme slaaf noemde”, zegt een andere Dame. “Maar hij is ook wel lief”, zeg ik. “Hij heeft al mijn boeken op alfabetische volgorde gezet, omdat ik zei dat ik geen idee had hoe dat moest”
De Dames schieten in de lach. “Hij mag mijn belastingaangifte doen”, zegt de eerste Dame resoluut. “Ik maak er wel een rollenspel van”.

Wij Dames zijn snel van begrip waar het onze slaafjes betreft en natuurlijk maken we daar wel eens misbruik van! Dat we Ons daardoor nog Dommer voor moeten doen dan we al zijn, is een uitdaging die we graag aangaan, zeker als we er mee gedaan krijgen wat we willen.
We heffen het glas op slaaf z en zetten massaal een vinkje achter zijn naam. Die jongen gaat het nog druk krijgen!

Op naar de rondvraag.

II

“Ik heb in de wandelgangen vernomen dat één van jullie een slaaf heeft weg gestuurd”, zei de Meesteres die de rondvraag begon. “Dat is natuurlijk niet erg, het kan altijd gebeuren dat het niet klikt, maar Zij schijnt hem ook zijn geld terug gegeven te hebben! De vraag is; Klopt dat verhaal? En ook; waarom in hemelsnaam?!”

Een Meesteres die zich geprobeerd had te verstoppen tijdens deze vraag, werd door zeven paar ogen vragend aan gekeken en besloot dus maar open kaart te spelen met Haar collega’s. “Dat klopt”, zei ze. “Ik voelde niets. Hij stond daar maar te wachten tot ik hem gaf wat hij verlangde. Ik verveelde me! Dus heb ik de eer aan mezelf gehouden en hem zijn geld terug gegeven en weg gestuurd.”

“Jeetje, wat een waanzinnige mindfuck!”hoorde ze een Meesteres fluisteren tegen een andere Meesteres. “Het zal je maar gebeuren als slaaf!”

“En hij pakte het geld gewoon aan, zonder je ook maar iets te geven voor de moeite die je voor hem gedaan had?” vroeg de eerste Meesteres. “Is het bij je opgekomen”, vroeg Ze, zonder het antwoord af te wachten,”dat het ook wel eens aan hém zou kunnen liggen en niet aan jou?”

“Nee”, antwoordde de Meesteres beschaamd. “Het was de eerste keer dat ik faalde.” Ze bloosde. “Dat JIJ faalde???” De vrouw voor de groep leek nu écht boos te worden. “Jij bent één van de beste Meesteressen die ik ken! Waarom zou het altijd aan Ons moeten liggen? Het feit dat hij je niet eens iets gaf voor de moeite, zegt genoeg over hem! Als mij ooit nog eens zoiets ter oren komt, dan ben je niet meer welkom hier. Is dat duidelijk?”

De Meesteres knikte, het was duidelijk. “Maar”, zei Ze, “afgelopen zondag had ik zo’n heerlijke slaaf, die heb ik geld TOE gegeven!”

“Grapje!”

De vrouwen lachten en het ijs leek gebroken, gelukkig. De slaaf van afgelopen zondag had Ze niet eens om geld gevraagd. “De allereerste keer moet de mooiste keer van je leven zijn”, had Ze gefluisterd, en Ze had hem de ervaring van zijn leven bezorgd.

Hoopte Ze.

Want na al die jaren was het Haar nog steeds niet duidelijk wat er nu eigenlijk van Haar verlangd werd. Als Ze geld vroeg werd ze ‘fake’ genoemd, als ze niets vroeg, ‘gevaarlijk’.
“wat wil dat mens van mij?” leek zo’n slaaf dan te denken. “Ze zal toch niet denken dat ze nu mijn vriendin is?!” Nee, een vriendin zou ze nooit worden, dat was duidelijk. Die zat thuis te wachten op haar vriendje die nu voor slaafje speelde en verder niet lastig gevallen wenste te worden. Teveel te verliezen.

Echte masochisten. Ze had er niks mee.

Een van de dames stopte een briefje in Haar handen. “Kom vanavond hier naar toe”, fluisterde Ze,”en neem een slaaf mee!”

Wordt vervolgd

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.