KOUD

Deze keer had je de deur niet alleen dicht gegooid, maar ook op slot gedaan.
Je hoorde Haar kloppen en je naam roepen en was verbaasd hoe snel Ze opgaf.
Natuurlijk wist je dat er andere deuren waren die niet op slot zaten en die wel open gingen voor Haar. Een lichte streling over het hout was vaak al voldoende om binnen gelaten te worden. Zij hoefde niet te schreeuwen.

Nooit

Je was de afspraak die je gemaakt had met Haar, niet nagekomen, ook al wist je dat zij die dag voor je vrij gehouden had. Meer dan een maand lang. Haar berichten met de vraag om de afspraak te bevestigen had je genegeerd, zoals slaafjes soms doen die voor het eerst langs wilden komen, maar die uiteindelijk toch niet durfden. Maar jij had het wel gedurfd. Na jaren had je eindelijk voor Haar gestaan, je lafheid vervloekend, omdat je gekregen had waar je van droomde en de werkelijkheid duizendmaal mooier bleek te zijn dan de fantasie
Te mooi misschien wel. Om bang van te worden.

Alweer

Ze had je gezien en Ze had je begrepen. Terwijl jij duidelijk veel liever alleen en onbegrepen wenste te zijn. Je verschuilend achter je minpunten. Gek en niet normaal gevonden worden, dat was je gewend, maar Zij leek je aan te sporen nog gekker te worden dan je al was! Zichtbaar genietend van wat Ze te zien kreeg. Bij Haar verdween ieder excuus om niet te kunnen zijn wie je wilde zijn. Minpunten werden pluspunten. “Herkenbaar”, had Ze gefluisterd. “Niets om bang voor te zijn”.

Uniek

Je hoorde het geluid van Haar hakken weg sterven in de verte en als je het gedurfd zou hebben, was je achter Haar aan gekropen. De glanzend dijhoge laklaarzen volgend als een baken in jouw duistere wereld. Op zoek naar het licht. Een licht wat je al een aantal keren had mogen aanschouwen, maar waar je snel je ogen voor gesloten had. Veel te fel! Alles veel te zichtbaar! Vooral je onvermogen dat te zijn waar Zij naar verlangde; Schaamteloos. Een slet. Een beest.

Een slaaf

Ze had met vuur gespeeld. Niet bang om zich te branden, maar genietend van de hitte die van je afstraalde. Maar vuur wat zich terug trekt en niet aangewakkerd wil worden, dooft al snel uit, al Haar moeite ten spijt. As blijft over als een vage herinnering van wat ooit was. Het ligt nog warm in Haar hand.
Morgen zal Ze het verstrooien en in gedachten zal Ze je vragen; “Hoe voelt het om normaal te zijn”?

Koud

hoort ze je in de verte antwoorden.

3 gedachtes op “KOUD”

  1. Koud…Waarschijnlijk zelfs nog kouder dan, de tijd voordat zij het vuur voor het eerst deed ontbranden.
    Hij weet dat zij meer dan eens haarkwetsbaarheid heeft getoond. Dat weerhield hem er echter niet van om haar als dank telkens weer te kwetsen. Het enige wat hij had hoeven doen was haar vertrouwen en haar te volgen. Meer was er niet nodig geweest om het beest in hem te begroeten.

    Helaas, bleek hij toch liever voor de makkelijke weg te kiezen. Het beest werd door de lafaard verdreven. Pech voor hem! Maar ZIJ…….Had dit toch echt niet verdiend.

    X-Ray

    1. Hallo X-Ray,

      Meesteressen moeten gewoon niet te dichtbij willen komen, zodat slaven zich een nummer kunnen blijven voelen. Want dat is wat ze gewend zijn, toch?
      Ze zeggen wel dat ze het graag anders willen, maar ik geloof daar niet (meer) zo in. En hoewel er nooit werkelijk geloofd wordt dat een Meesteres iemand echt leuk vindt, slaat men toch vaak op de vlucht voor een werkelijk gepassioneerde Meesteres. Echt jammer!

      1. Hallo Meesteres Misty,

        Het feit dat je Meesteres bent. Betekent toch niet dat je geen Mens bent? Sterker nog…Waarschijnlijk meer Mensch dan vele anderen. Wars van conventies en op zoek naar je eigen weg en juist heel dicht bij je gevoel.
        De lafaard beseft dat ook heel goed… Maar dat is het moment dat egoïsme en angst de makkelijke weg blijken te zijn. En zonder pardon stapt hij op haar hart. … Nog veel erger…,,,,

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.