Soms komen ze terug

"Soms komen ze terug", dat is de titel van een horrorverhaal van Stephen King, waar ik de laatste tijd veel aan moet denken. Er zijn er afgelopen maand zeven terug gekomen, geesten uit het verleden. Sommigen na twee jaar, sommigen na tien jaar, allemaal met hetzelfde verhaal; Dat het zo vreselijk mooi was toen, dat ze het nooit vergeten zijn en dat ze het zo missen. De meeste ben ik wel vergeten, wat me vaak erg kwalijk genomen wordt; "ik heb jaren aan U gedacht, maar U niet aan mij?!!!

Nee, ik niet aan jou.

En wanneer mijn geheugen opgefrist wordt en ik sommige me weer wel herinner, weet ik ook gelijk waarom ik er nooit meer aan terug gedacht heb. Het waren momentopnamen. Het heeft geen indruk gemaakt. Andersom dus wel. Ze willen terugkomen en zijn vaak oprecht verbaasd dat ik dat niet wil. Als ik uitleg dat ik fijne slaven heb en tevreden ben, gaan ze geld bieden. De doodsteek in dit geval.En als ik niet om te kopen blijk, gaan ze schelden; "Dat ik het lekker uit moet zoeken met mijn ego en dat ze hun best gedaan hebben!"

Nee joh, je best heb je nooit gedaan. Mij een foto sturen met een hand vol vijftig Euro biljetten, vind ik niet echt 'je best doen', ik vind dat eerder beledigend. Had me uitgenodigd voor een etentje, had bloemen gestuurd of een aardig kaartje met een mooie tekst, dat is 'je best doen'. Geld bieden alsof je op een veemarkt staat is sneu en gaan schelden omdat je je zin niet krijgt, nog sneuer.

Mooi toch, dat ze je nooit vergeten zijn? hoor ik u nu denken. Ja, natuurlijk is dat een compliment, doe ik toch iets goed schijnbaar. Maar heel eerlijk? Liever hoorde ik niets meer van ze, want de meesten willen 'terug komen', het liefst morgen al en dan herinner ik me soms plotseling weer waarom ik ze 'vergeten' ben. Ze bleven op een dag zomaar weg, soms na jaren, zonder berichtje, zonder uitleg. Ik moest maar raden naar het waarom. Waren ze ziek? Dood? Nee hoor, het kwam gewoon even niet meer uit, maar nu zijn ze er weer! Fijn hé?

En die gevoelloze Meesteres durft nu gewoon "nee" tegen ze te zeggen? Wie denkt ze wel dat ze is? Dat zal ik jullie vertellen; Een Meesteres die niet meer zoekt, maar gevonden heeft en en die Haar slaven koestert, omdat Ze weet dat het super zeldzaam is wat ze delen.

Misschien wel dankzij jullie...

Meesteres Misty

3 reacties op “Soms komen ze terug”

    1. Geachte meesteres,

      Welkom in het huis van trouw. Ik volg uw site sinds enkele jaren met belangstelling, als fan van uw werk. Uw benadering is uniek en hartverwarmend. Het leek mij gepast om mijn erkentelijkheid te laten blijken. Bij deze, het ga u goed!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.